من رایانم و دو سه سالی بود که تصمیم گرفتم به یک مدرسه جدید انتقالی بگیرم و موفق هم شدم.یه روز که همگی سر کلاس حسابداری بودیم، یهو یاد یکی از خاطره های بد مدرسۀ قبلیم افتادم و تصمیم گرفتم با صدای آهسته اون خاطره رو برای جک تعریف کنم. ای بابا! این که باز خوابش برده! آروم به دست جک ضربه ای وارد کردم و جک با لحن خسته ای گفت: چی شده؟! و منم از خدا خواسته بدون اینکه صبر کنم چند دقیقه ای بگذره تا خواب از سرش بپره؛ فورا شروع کردم به تعریف کردن خاطره ای که داشتم و خاطرۀ من در مورد پسری بود به اسم مایکل که به شدت زورگویی می‌کرد و پول تو جیبی بچه ها رو می گرفت و شروع می‌کرد به مسخره کردن بقیه و ادا درآوردن و کلا آدم دعوایی بود. در کمال تعجب دیدم جک وسط حرفم پرید و با لحن ترسناکی گفت: حق همچین آدم‌هایی مرگ است! درست مثل همین ویکتور که پشت سرمون نشسته! از این حرف جا خوردم و ناخودآگاه برگشتم به سمت ویکتور و نگاهی بهش انداختم که یهو جک ضربه محکمی به پهلوم زد و گفت: چکار داری می‌کنی؟ این قدر ضایع بازی در نیار! چرا نگاهش می‌کنی؟ من که از این حرف جک ترسیده بودم به تخته کلاس زل زدم و دیگه چیزی نگفتم و جک هم ساکت شد و بحث رو ادامه نداد. زنگ تفریح زده شده و همگی از کلاس خارج شدیم و به سمت حیاط مدرسه رفتیم. هوا ابری بود و نسیم خنکی میومد و هر کسی توی حیاط بزرگ مدرسه، مشغول یه کاری بود. یکی می دوید، بدون هدف خاصی! و…..